Աննախադեպ երևույթ է. աշխարհին հայտնի բռնապետներից ոչ մեկը խորհրդարանական ընտրություններում «հաղթանակից» անմիջապես հետո չի հայտարարել «քրեա-օլիգարխիկ շրջանակների ներկայացուցիչներին արմատախիլ անելու» վճռականության մասին, նկատի ունենալով երկու դաշինքների առաջնորդներին, որոնց ժողովուրդը պատվիրակել է նույն խորհրդարան՝ նույն ընտրությունների արդյունքներով։ Նշված «ներկայացուցիչներից» խորհրդարան չի անցել միայն Գագիկ Ծառուկյանի ԲՀԿ-ն: Կուսակցությունը պահանջել է քվեաթերթիկների վերահաշվարկ անցկացնել: Ակնհայտ է, որ Ալիևը սաստիկ շտապեցնում է Փաշինյանին զիջումների առումով (նոր սահմանադրության նախագծի տեքստ, անկլավներ), ուստի երրորդ վերարտադրությունից հետո Փաշինյանն անմիջապես դիմեց շեղող հնարքի՝ վկայակոչելով ժողովրդի կամքը։ Նա փորձում է ուշադրություն շեղել սահմանադրական մեծամասնության (երկու երրորդի) բացակայությունից, առանց որի Հիմնական օրենքում մեծամասնության խմբակցության ձայներով փոփոխություններ մտցնելն անհնար է։
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԸՆԴԴԻՄԱԽՈՍՆԵՐԻ ՀԱՆԴԵՊ ՏԵՌՈՐԸ ԿԸՆԹԱՆԱ ՆՈՐ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՁԵՎԱՎՈՐՄԱՆԸ ԶՈՒԳԱՀԵՌ։ Փաշինյանը հայտարարեց այն մարդկանց նկատմամբ հաշվեհարդարի մասին, որոնց ժողովուրդը հունիսի 7-ին պատվիրակել է խորհրդարան, այստեղից եզրակացություն. բռնապետության պարագլուխը աշխարհով մեկ հայտարարում է ժողովրդի կամքի դեմ ոտնձգելու մասին։
Քաղաքական բռնաճնշումները սկսվեցին հերթական խորհրդարանական ընտրությունների օրվա հայտարարումից հետո, շարունակվեցին նախընտրական քարոզարշավի ողջ ընթացքում, ընդհուպ մինչև քվեարկության արդյունքների հրապարակում։ Ակնհայտ է, որ ազդարարված հեռանկարի («արմատախիլ անելու») պարագայում իրական ընդդիմության ուժերի մուտքը 9-րդ գումարման խորհրդարան մեծ հարցականի տակ է։ Թեպետ, առաջին նիստը կկայանա միայն օգոստոսի 2-ին, իսկ մինչ այդ խորհրդարանական ընդդիմությունը կհասցնի բողոքարկել ընտրությունների արդյունքները, ինչի մասին հունիսի 8-ին հայտարարեց «Հայաստան» դաշինքի առաջնորդ Ռոբերտ Քոչարյանը, թեև դժվար թե դա հանգեցնի պաշտոնական արդյունքների չեղարկման: Բռնապետությունը շարունակում է թափ առնել, իսկ խորհրդարանական ընտրությունները դարձան մի ավելորդ ապացույց, որ բռնապետական ռեժիմների օրոք ազատ և թափանցիկ ընտրությունների անցկացումը բացառված է։ Ի բնե։ Արժեր ևս մեկ անգամ գնալ ընտրությունների՝ դրանում համոզվելու համար։
Նոր շոուի սյուժեն ազդարարված է. դրա գլխավոր հակահերոսները, հեղինակի մտահղացմամբ, երեքն են։ «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի առաջնորդ, տնային կալանքի տակ գտնվող Սամվել Կարապետյանը, երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը և արտախորհրդարանական ԲՀԿ-ի առաջնորդ Ծառուկյանը: Փաշինյանը նրանց է նշանակել «քրեա-օլիգարխիկ շրջանակների» ներկայացուցիչներ։ Իսկ հետո հրապարակավ դիմեց արդարադատության մարմիններին՝ շատ թափանցիկ ձևակերպմամբ, որ հաջորդ ընտրությունների անցկացման պահին այդ գործիչներից ոչ մեկը չպետք է ազատության մեջ լինի, քանի որ նման իրավիճակը, ըստ նրա, այդ մարմինների վատ աշխատանքի վկայությունը կլինի։
Առանց դատ ու դատաստանի բռնապետական ռեժիմի պարագլուխը մեղավոր հայտարարեց մարդկանց, սպառնաց «արմատախիլ անել», հիշեցրեց Արաբկիրում մայիսի 18-ի իր բառապաշարը և խոստացավ «պատերազմի եռագլուխ կուսակցության» հետ անել այն, ինչը հնչեցրել էր այն չարաբաստիկ օրը փողոցային խուժանի լավագույն ավանդույթներով…
Փաշինյանից պահանջներ չկան, կան ընդդիմությունից, սակայն զերծ կմնանք քննադատությունից։ Տեռորի նոր ալիքի պայմաններում այդ քննադատությունն ակնհայտորեն տեղին չէ։ Փոխարենը տեղին է հիշեցնել, որ հունիսի 7-ից հետո կյանքը շարունակվում է, և ուրեմն շարունակվում է ժողովրդի պայքարը ռեժիմի դեմ, ինչը չհաջողվեց ավարտին հասցնել աննախադեպ ընտրախախտումների պատճառով։ Այդ խախտումները միանգամից մի քանի հոդված կավելացնեն ռեժիմի հանցագործությունների երկար ցուցակին…
