Последние новости

ԻՍՊԱՌ ԶՈՒՐԿ ՄԵՂՔԻ ԶԳԱՑՈՒՄԻՑ

Ո՞րն է 1994-ին պարտված Ադրբեջանի և 2020-ին պարտված Հայաստանի միջև կարևորագույն տարբերությունը։ Երկու դեպքում էլ պարտվող կողմի մոտ զոհի հոգեբանություն է ձևավորվել, սակայն զոհն էլ հոգեբանության մեջ տեսակավորում ունի։ Ծանր կորուստներից հետո մեկը պատրաստ է հաղթողի կամակատարը դառնալու, մյուսը պարտությունը վերջնական չի համարում և փորձում է շտկել ողնաշարն ու նախապատրաստվել ռևանշի։

Եթե 1994-ից ի վեր եվ հատկապես Իլհամ Ալիևի իշխանության գալով Ադրբեջանը թույլ չտվեց, որ իր ժողովուրդը համակերպվի դառը պարտության հետ՝ խոստանալով սրբագրել առաջին արցախյան պատերազմի արդյունքները, գործող վարչախումբն անում է ճիշտ հակառակը՝ մեր մեջ հետևողականորեն սերմանելով գետնատարած, ստորացած, նվաստ զոհի կերպարը, որին թշնամին պարզապես ոտնատակ կտա։

Շուշին դժբախտ և դժգույն համարելը, Արցախը դե յուրե Ադրբեջանի կազմում բանավոր ճանաչելը, Հայաստանի ինքնիշխան տարածքի առանձին հողակտորներ երանելի անհոգությամբ թշնամուն նվիրելը և Փաշինյանի տասնյակ այլ քայլեր ու խոսքեր վկայում են, որ հետպատերազմյան ժամանակահատվածը ոչ թե վերականգնման ու ապագա հաղթանակների նախապատրաստման, այլ նորանոր զիջումների ընթացք է։ Վերջին չորս տարում իրար հաջորդած համատարած դժբախտությունները, քաոտիկ երևույթները, հուսավառությունը, ապա տոտալ հիասթափությունը բերել են հանրային դիմադրողականության կտրուկ անկման, և այսօր չափազանց քչերն են իրապես հետաքրքրված երկարաժամկետ ազգային հեռանկարով ու պետության ճակատագրով։

2018-ին իշխանափոխության դուրս եկած տասնյակ հազարավոր քաղաքացիներին իրապես թվում էր, թե իրենք պատմություն են կերտում, նոր էջ են բացում, մինչդեռ կարճ ժամանակ անց նրանք հասկացան, ոմանք անգամ իրենք իրենց խոստովանեցին, որ լրջորեն խաբվել են։ Հայաստանում տեղի ունեցած գունավոր հեղափոխությունը՝ խիստ մտածված և հատուկ ընտրված տեխնոլոգիաներով, անգամ շատ իմաստուն մարդկանց մոլորեցրեց, գցեց նախ ստի որոգայթը, ապա՝ խոր ընկճախտի գիրկը։ Միայն հոգեբանորեն կոփված, բավարար կենսափորձ և իմաստնություն ունեցող մարդիկ քաջություն ունեցան խոստովանելու, որ սխալվել են, և պայքարելու իրենց իսկ սխալի արդյունքում պետության ղեկն ստանձնած աղետի դեմ։

Սխալվելը հատուկ է մարդկային բնությանը, բոլորն էլ ինչ-ինչ հանգամանքներում սխալվում են։ Առանձնահատուկ կարևոր և բնորոշիչ է սեփական սխալն ընդունելու ունակությունը։ Մեղքի զգացումը ևս խիստ մարդկային հոգեվիճակ է, և եթե անձը բարոյապես կայուն է, նրա մեջ պետք է որ պարբերաբար ներում հայցելու և խղճի խայթի զգացողություն արթնանա։ Օրինակ, թյուրք էթնոսը՝ թուրքերը և նրանց կովկասյան տարատեսակություն ադրբեջանցիները, հայ ժողովրդի դեմ վերջին մեկուկես դարում իրականացրած մի քանի ցեղասպանություններից հետո ոչ միայն մեղքի զգացողություն չունեն, այլև փափագում են ավարտին հասցնել իրենց վաղեմի երազանքը։

Սարսափելին, սակայն, ոչ թե դա է, այլ այն, որ հայաստանյան իշխանությունը ևս զուրկ է մեղքի զգացումից։ Փաշինյանի վարչախումբը բնավ խղճի խայթ չի զգում հայրենազրկման և մի ամբողջ սերնդի զոհաբերման համար։ Դրա ապացույցը Փաշինյանի և թիմակիցների՝ երիտասարդ սերնդի արյան գնով տարածաշրջանում խաղաղության դարաշրջան բացելու մասին շարունակական պնդումներն են։ Իսկ թուլացած զգոնությամբ ժողովրդի թիկունքում կարելի է իրագործել ինչ ասես՝ գործակալական ցանցը կարող է ներդրվել դրա մեջ, իշխանափոխություն իրականացնել, ապա դավադիր պատերազմի մեջ ներքաշվել և հայրենիք հանձնել՝ այդպիսով կյանքի կոչելով վաղեմի պանթուրանական ծրագիրը, ինչն արվեց և դեռևս անարգել շարունակվում է։

    ПОСЛЕДНИЕ ОТ АВТОРА

    • БЕССЛАВНАЯ ДИПЛОМАТИЯ И УНИЧТОЖЕННЫЙ СУВЕРЕНИТЕТ
      2022-02-28 10:26
      1828

      Кто сегодня помнит, что именно наобещал с приходом к власти Пашинян в сфере внешней политики и дипломатии в числе множества других  популистских обещаний социально-экономического характера? Выяснилось, в  Министерстве иностранных дел, так же, как и в других сферах, не только растеряны многолетние институциональные традиции, но и дипломатическая служба и межгосударственные контакты стали предметом насмешек. Все это более чем наглядно было продемонстрировано в течение всей 44-дневной войны и после ее окончания – по сей день. Тогда как именно в этот критический период необходима была неустанная внешнеполитическая работа.

    • К НАЦИОНАЛЬНОМУ ПРОБУЖДЕНИЮ – ЧЕРЕЗ ПАМЯТЬ И ЕРАБЛУР
      2022-02-24 13:26
      2111

      Провал правящим большинством проекта заявления, осуждающего «Шушинскую декларацию», - отнюдь не экстраординарный и вполне ожидаемый шаг. Куда более удивительным было бы обратное, поскольку не изменились ни Турция с Азербайджаном, ни наши власти. Армянская дипломатия, в том числе и парламентская, сегодня настолько беззубая и услужливая, что не может позволить себе даже обсудить, а уж тем более - осудить очевидно антиармянский документ. Только заслужившие звание национального героя Азербайджана деятели могут обосновать свой отказ так, как это несколько дней назад сделали члены правящей ГД на заседании комиссии НС по внешним связям.

    • КОНСЕНСУС ВОКРУГ КРУШЕНИЯ НАЦИОНАЛЬНЫХ ЧАЯНИЙ?
      2022-02-24 10:29
      2818

      Кто испытывает боль от потерь в войне? Власть, оппозиция, национальная элита или весь народ? Может, никто? Если бы мы ощущали общую боль утраты, вряд ли после такого тяжелого поражения проявили бы столь недопустимое национальное равнодушие и игнорировали  постоянные предупреждения и угрозы. Народ, осознающий потерю, не пошел бы за виновным в ней, не поверил бы более его лжи, сориентировался бы, наконец, что для него важнее: ненависть к предыдущим властям или любовь к государству и Родине.

    • СУДЕБНАЯ СИСТЕМА: НАШ ПОЗОР И НАША СОВЕСТЬ
      2022-02-22 10:57
      1379

      Системный государственный кризис в стране власти пытаются замаскировать фрагментарными решениями и реформами, приправив их завесой своей легитимности. Тезисы Пашиняна о собственной легитимности на самом деле, конечно же, надуманны и ничтожны, поскольку его решения - от кадровой политики до отраслевых реформ - не сопровождаются публичными обсуждениями.






    ПОСЛЕДНЕЕ ПО ТЕМЕ