ՍԱ ՄԱՐՏԱՀՐԱՎԵՐ Է ՈՉ ՄԻԱՅՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ
Այն, որ Հայաստանի հասցեին Ադրբեջանի նախագահի վերջին ագրեսիվ հայտարարությունները համարժեք արձագանքի չարժանացան հայկական իշխանությունների կողմից, ամենևին էլ զարմանալի չէ։ Այո, Փաշինյանը հարցազրույց տվեց, դա մատուցվեց իբրև պատասխան Ալիևին, բայց, ինչպես միշտ, Ադրբեջանի նախագահի բացահայտ սպառնալիքները հարուցեցին նույնիսկ ոչ թե առարկություններ, այլ պարզապես ամեն գնով խաղաղ ապրելու ցանկության արձանագրում։ Ուղիղն ասենք, ոչ մի նոր բան:
Տվյալ դեպքում, թերևս, առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի ոչ թե Փաշինյանի կանխատեսելի արձագանքը, այլ Ալիևի խոսքերին որևէ արձագանքի բավական տարօրինակ բացակայությունը Հայաստանի սահմաններից դուրս: Եվ առաջին հերթին՝ նրա (Հայաստանի) դաշնակիցների կողմից։
«ՄԵՆՔ ՀԱՄԱՐՈՒՄ ԵՆՔ, ՈՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԵՂԵԼ Է, ԿԱ ԵՎ ՄՆՈՒՄ Է ՄԵՐ ԴԱՇՆԱԿԻՑԸ։ Հուսով ենք, որ տեսանելի հեռանկարում Հայաստանը կվերադառնա Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությանն իր լիարժեք մասնակցությանը»,- նոյեմբերի վերջին Աստանայում հայտարարեց ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Իմանղալի Թասմաղամբետովը: Մինչդեռ այսօր Ադրբեջանի նախագահը հրապարակավ հայտարարում է, թե Հայաստանը ֆաշիստական պետություն է։ Փաստորեն, ինչպես ՀԱՊԿ-ն ընդհանրապես, այնպես էլ միավորման մեջ մտնող կոնկրետ երկրները Ալիևի կողմից ուղղակիորեն մեղադրվում են ֆաշիստական պետության հետ դաշնակցելու մեջ։ Եվ այդ մեղադրանքին տվյալ երկրները ոչ մի կերպ չեն արձագանքում։ Դժվար թե նման լռությունը կարող է արդարացվել պաշտոնական Երևանի պահվածքով։ Կրկնեմ, եթե Հայաստանը ֆաշիստական պետություն է, ապա նրա դաշնակիցները ֆաշիզմի աջակիցներ են։ Եվ այս պարզ բանաձևը գործում է անկախ նրանից, թե ինչպես է այսօր իրեն պահում հայկական իշխանությունը ՀԱՊԿ-ի նկատմամբ, որտեղ շարունակում են դաշնակից համարել Հայաստանին։
Ահավասիկ Ալիևը հայտարարում է, թե Հայաստանը աշխարհագրական խոչընդոտ է Ադրբեջանի և Թուրքիայի միջև։ «Զանգեզուրի միջանցքը պետք է բացել, և այն բացվելու է. ինչքան շուտ հասկանան դա, այնքան լավ։ Մենք խաղաղություն ու համագործակցություն ենք ուզում Հարավային Կովկասում։ Հայաստանը չպետք է խանգարի մեզ։ Նրանք չպետք է աշխարհագրական պատնեշ հանդիսանան Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև»։ Ադրբեջանի նախագահը, ըստ էության, բացահայտ խոսում է այն մասին, որ հայկական պետության աշխարհագրական դիրքը խոչընդոտ է, որը պետք է վերացնել: Այսինքն պետք է քանդել այդ պատնեշը, խախտել Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունն ու ինքնիշխանությունը։ Եվ այստեղ կրկին հիշում ենք ՀԱՊԿ-ի մեր դաշնակիցներին։ Ըստ էության, հնչում է կազմակերպության պատասխանատվության գոտի ներխուժելու առճակատ սպառնալիք: Եվ այստեղ կրկին մտաբերում ենք, որ չնայած Երևանի հայտարարություններին ու քայլերին, ՀԱՊԿ-ում շարունակում են դաշնակից համարել Հայաստանին։ Ուրեմն Հայաստանի հասցեին Բաքվի հնչեցրած սպառնալիքներին ինչ-որ արձագանք կազմակերպության կողմից պետք է լիներ։ Ավաղ, դա չկա:
Ասենք, տարօրինակ է թվում ոչ միայն պաշտոնական դաշնակիցների լռությունը։ Ահա այսօր թեժ կերպով ընթանում է Հայաստան-ԵՄ մերձեցման գործընթացը։ Համենայնդեպս կողմերը հայտարարում են այդ մասին։ Հետաքրքիր է, եվրապաշտոնյաներին ընդհանրապես չի՞ մտահոգում այն հանգամանքը, որ իրենց ադրբեջանցի գործընկերոջ վարկածով ԵՄ-ն փաստացի մերձենում է ֆաշիստական պետության հետ։ Բացարձակապես չի՞ հուզում եվրապաշտոնյաներին այն հանգամանքը, որ այն երկրին, որտեղ տեղակայված են եվրադիտորդները, հարևան երկիրը ցանկանում է վերացնել որպես աշխարհագրական խոչընդոտ։
Իհարկե, երբ Հայաստանի իշխանությունը Բաքվի սպառնալիքներին արձագանքում է, մեղմ ասած, անհամարժեքորեն, մյուսներից համարժեքություն ակնկալելն առնվազն միամտություն է։ Բայց միևնույն ժամանակ որևէ կողմնակի արձագանքի իսպառ բացակայությունը լոկ լեգիտիմացնում է Բաքվի սանձարձակությունը, որը (սանձարձակությունը) չի կարող սահմանափակվել միայն Հայաստանի դեմ ուղղված գործողություններով…