Հիշում եմ, մեր «զիլ տղա» Փաշինյանն ասում էր, որ այ ընտրությունները կավարտվեն, և ինքը որպես վարչապետ կգնա ԵԱՏՄ գագաթնաժողովներին ու կնայի բոլորի աչքերի մեջ… Լո՞ւրջ, այ ընկեր: Հավանաբար, խնդիրը նաև այն է, որ մեր «զիլ տղան» կարծում էր, որ եթե Մոսկվան միայն հիմա է սկսել կոշտ խոսել, ապա դա այն պատճառով է, որ ինքն այդպիսի փայլուն դիվանագետ է, որը մատների վրա հմտորեն խաղացնում է բոլորին, և ընտրություններից հետո նորից կզբաղվի դրանով…
ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ, ԴԱՏԵԼՈՎ ԸՍՏ ԱՄԵՆԱՅՆԻ, ՉԻ ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ, ՈՐ ՄՈՍԿՎԱՆ ԵՐԿԱՐ ԺԱՄԱՆԱԿ ՀԱՆԴՈՒՐԺՈՒՄ ԷՐ՝ նկատի ունենալով այն փոխադարձ ներդրումը, որ ռուս և հայ ժողովուրդներն ունեն ինչպես ռուսական, այնպես էլ հայկական պետականության կայացման և զարգացման գործում։ Բոլոր իմաստներով և ոլորտներում:
Այլ հարց է, որ քանի որ Փաշինյանն ինքը ոչ մի առնչություն չունի դրա հետ, նա անկարող էր հասկանալ, որ երբ Մոսկվան երկար ժամանակ անտեսում էր իր բացահայտ հակառուսական հնարաբանությունները, ապա դա ոչ թե իր գեղեցիկ աչքերի և «սրտիկներով» քաղցրումեղցր ժպիտի պատճառով էր, այլ մեկ անհաջող մարդու մեղքով հարյուրամյա համատեղ ձեռքբերումները վտանգի տակ դնելու ցանկության բացակայության։
Նիկոլ, Նիկո՜լ … Ահավասիկ Ռուսաստանի օրվա տոնակատարության համար իշխող թիմը Ռուսաստանի դեսպանատան միջոցառմանն էր ուղարկել նախարարների և խորհրդարանի ղեկավարների մի պատկառելի դեսանտ: Իրավիճակը շոշափելու համար: Խոսնակ Սիմոնյանն ու թիմը նվիրված ժպիտով նայում էին Կոպիրկինի աչքերի մեջ։ Ազդե՞ց։
Փաշինյանը հույս ունի, որ բավական է բարի ժպտա Պուտինին, և Մոսկվան կվերանայի՞ իր դիրքորոշումը։ Իսկ Նիկոլը հիմա կարող է միայն հավատարմորեն ժպտալ ու նայել աչքերի մեջ։ Այլ ռեսուրսներ նա չունի՝ հավաստիացնելու Մոսկվային, թե ինքը Ռուսաստանի շահերի դեմ չի խաղում։ Պրծել են:
Իր հանճարեղության մեջ վստահ Փաշինյանը կարծում էր, թե այսօր կարող է Մակրոնի հետ քննարկել Հայաստանում ռուս զինվորականների ներկայության խնդիրը, իսկ վաղը կգնա Մոսկվա, և Պուտինը կհասկանա ու կների ամեն ինչ…
Ռուսաստանի հետ սերտ փոխգործակցության և ԵԱՏՄ-ին անդամակցության շնորհիվ Փաշինյանն ապահովում էր ՀՆԱ-ի աճը, որի միջոցով բարձրացրեց թոշակները, բժշկական սպասարկման անվճար համակարգ մտցրեց որոշակի կատեգորիաների համար, վճարում էր տարածաշրջանում և մասնավորապես Հայաստանում Ռուսաստանի ազդեցությունը նվազեցնելու քայլերի դիմաց միջազգային կառույցների կողմից շռայլորեն տրամադրվող վարկերի տոկոսները…
Դե ահա, Մոսկվան ձանձրացավ հետևել, թե ինչպես է Հայաստանը դառնում հետխորհրդային տարածքում ռուսական շահերի զսպման ևս մեկ գործիք։ Չենք խոսում արդեն այն մասին, որ չի բացառվում, որ Մոսկվային, ի տարբերություն հասարակ մահկանացուների, կարող են հայտնի լինել նաև գաղտնի պայմանավորվածությունները, ավելի շուտ՝ Փաշինյանի պարտավորություններն Արևմուտքի առջև՝ մի կողմից, և Բաքվի ու Անկարայի առջև՝ մյուս կողմից… Հրապարակման ոչ ենթակա լրացումները՝ արևմտյան մայրաքաղաքների և թուրք-ադրբեջանական տանդեմի հետ Փաշինյանի պաշտոնապես հրապարակված պայմանագրերում։
Դատելով ամենից, Մոսկվայում վերջնականապես հասկացել են Փաշինյանին, նրա էությունը, մեթոդներն ու մարտավարությունը, այն, թե ինչպես է նա հասնում իր նպատակներին՝ անընդհատ բլեֆի դիմելով։ Հասկացել են և որոշել այլևս ինքնահոսի չթողնել Հայաստանի հետ կապված գործընթացները։ Մանավանդ որ Բրյուսելը, Փարիզը, Վաշինգտոնը, Անկարան և Բաքուն ցուցադրում են երկրի և ողջ տարածաշրջանի ներքաղաքական կյանքին իրենց միջամտության ակնբախ օրինակներ:
Եթե ավելի կոշտ է, Փաշինյանի նկատմամբ Մոսկվայի վստահությունն այսօր մոտավորապես Զելենսկու հանդեպ վստահության մակարդակի վրա է։ Եվ իրավիճակը նախկին հուն վերադարձնելու Փաշինյանի հնարավորությունները մոտ են զրոյի։
